Lettergrootte   A A A

pater v.d. Heijden

 Op 2 augustus 2009 overleed in Eindhoven

pater Gerard van der Heijden

montfortaan

 Op 9 augustus 1933 werd Gerard van der Heijden geboren in Spoordonk (gemeente Oirschot). Hij trad in bij de montfortanen in D’Hoppe (België) in 1955 en legde aldaar zijn eerste geloften af op 8 september 1956. Op 1 april 1962 werd hij in Oirschot door mgr. Bluyssen priester gewijd. Zijn eerste benoeming was voor de missie van Nangololo in Mozambique. Een jaar later verhuisde hij naar Bomela. Van 1965 tot 1968 werkte hij in Malawi, allereerst in Ngabu en later in Muona/Chiromo. In 1968 studeerde hij in Oeganda aan het Pastoral Institute Eastern Africa, waarna hij terugkeerde naar Nchalo in Malawi. In 1974 kreeg hij opnieuw een benoeming voor Mozambique, eerst in Balama,  tot 1976 als rector van het grootseminarie in Pemba en tenslotte als pastoor van de kathedraal aldaar.

Van 1979 tot 1981 volgde hij een missiecursus in Nijmegen, waarna Gerard een benoeming kreeg voor Australië, in Woodridge in het basispastoraat. Vanwege problemen met zijn hart kwam hij terug naar Nederland, naar de communiteit Oirschot. Van 1984 tot 2000 vervulde hij de functie van secretaris van het provinciaal bestuur.

Gerard, die door zijn confraters Teun werd genoemd, was een pastor in hart en nieren. Een herder voor allen met wie hij optrok, ook in Afrika. Daarover zei hij b.g.v. zijn 40-jarig priesterfeest: ‘Het was een tijd van planten en van oogsten. Wat heeft O.L. Heer ons werk op een buitengewone wijze gezegend. We hebben honderden meters lange rijen van volwassenen en kinderen mogen dopen en opnemen in de Kerk. Hoeveel mensen hebben we niet mogen bijstaan met raad en daad en voor hen mogen opkomen door een goed woordje voor hen te doen.’  Vaak en met enthousiasme kon Gerard over zijn Afrika-jaren vertellen.

Minder vaak vertelde hij over zijn hartinfarct. Dat is min of meer een keerpunt in zijn leven. Door de geslaagde open-hartoperatie kreeg hij het vertrouwen in het leven terug. Maar hij bleef angstig. Wel had hij nu weer de energie om als pastor bedevaarten, vooral naar Lourdes te begeleiden. Dit voorjaar is hij er nog geweest - als bedevaartganger – om Maria te danken voor de steun en bescherming die hij zijn hele leven van haar mocht ondervinden.

Ruim zestien jaar was Gerard secretaris van het provinciaal bestuur. Hij werd bewonderd om zijn accuraatheid in het maken van verslagen en zijn stiptheid in het archiveren. Nog vaak plukken we daar de vruchten van.

De langste tijd is Gerard lid geweest van de communiteit van Oirschot. Zelf noemde hij dit ‘de mooiste plek om als montfortaan te mogen zijn en te mogen werken’. Daarbij komt ongetwijfeld ook dat hij daardoor dicht bij zijn familie en zijn wortels kon zijn. Hij was een geliefde heeroom in de familie, trouw in aandacht voor verjaardagen en jubilea. Dat bleek wel uit de talloze huwelijksvieringen en dopen waarvoor hij werd gevraagd. Hij was de familie-pastor.

Gerard was een devoot persoon. Iedere morgen na het ontbijt ging hij naar de kapel om met ‘O.L.Heer te praten en de dag door te nemen’ zoals hij zijn meditatie benoemde. Vaak ging hij ‘efkes’ naar O.L. Vrouw van de kapel van de Heilige Eik. Daar stak hij een kaars op en nam er een mee om te laten branden bij het beeld van Maria in de kapel van het klooster.

De laatste drie weken in het ziekenhuis waren zwaar voor Gerard. Aanvankelijk bleef hij hopen en vertrouwen dat hij zou kunnen terugkeren naar zijn communiteit. De laatste week namen zijn krachten echter verder af. Het werd duidelijk dat hij zich moest overgeven. Zaterdagavond ontving hij in het bijzijn van familie en confraters het Sacrament der Zieken. Temidden van hen is hij zondagmiddag gestorven. Nu is hij in Gods handen.

We danken God om wie Gerard als broer, heerom, vriend, medebroeder was en wat hij deed: pastor in hart en nieren.