Lettergrootte   A A A

broeder Mathurin

Op 10 juni 2010 overleed in Eindhoven

broeder Mathurin

- Gerrit Gommans-

montfortaan

Op 12 december 1934 werd Gerard Martinus Marie Gommans geboren in Venray, samen met zijn tweelingzus Gonnie. Hij trad in bij de montfortanen in Meerssen in 1956. Hij legde zijn eerste geloften af op 2 juli 1957 en kreeg de broedernaam Mathurin, de eerste volgeling van Montfort. Zijn eeuwige geloften deed hij op 28 april 1962.

Van 1957 tot 1963 werkte hij op het scholastikaat in Oirschot, in het onderhoud en de timmerzaak. In Bunde ging hij zich voorbereiden op zijn vertrek naar Malawi en in 1963 was het zover. Zijn eerste standplaats was Nguludi, gedurende zes jaar. Daarna twee jaar in Likulezi en van 1971 tot 1985 in Nantipwili. In ‘85 was hij weer terug in Nguludi Maryview en in 2002 kwam hij naar Nederland, naar de communiteit van Oirschot. De cirkel was rond. Twee weken na een operatie met veel complicaties overleed hij in het Catharinaziekenhuis in Eindhoven.

Gevraagd naar wensen aangaande de begrafenis, schreef Mathurin: “een heel eenvoudige dienst”. Deze paar woorden drukken heel goed uit, wat voor iemand hij zijn leven lang is geweest: een eenvoudige man. Van ingewikkeldheid hield hij niet en van druktemakers moest hij niets hebben. Het leven was al moeilijk genoeg! Daarom heeft hij zich in Malawi zo thuis gevoeld. Hij werkte er als bouwheer en architect in zijn eigen tempo: niet overhaast, niet overspannen, maar gewoon taai doorzettend. Hij kon ermee leven, dat de gang van zaken in Afrika minder aan regels was gebonden dan in Nederland,

Onder de confraters was Mathurin een geziene figuur, ook al zei hij meestal weinig en zat hij er gewoonlijk stil bij. Is het niet vaak zo, dat zo iemand meer warmte en verbondenheid uitstraalt dan een lawaaischopper? Mathurin kon moeilijk tegen spanningen in de communiteit. Hij snapte niet, waarom iedereen niet wat water bij de wijn deed. Je kon op zulke lastige momenten aan hem zien, dat hij er echt onder leed. Hij werd er humeurig, nors en kribbig van, maar vooral ongelukkig. Hartelijkheid en harmonie stonden hoog in zijn vaandel.

Reeds in een rapport in 1957 merkt de novicemeester op: “heeft goed voldaan als ziekenoppasser”. Dat kan de communiteit van Oirschot alleen maar onderschrijven. Op een onnavolgbare wijze heeft Mathurin zich de ziekte van Hub Muitjens en daarna van Jan Beijers aangetrokken. Hij stond dag en nacht voor hen klaar. Niets was hem teveel. Hij was een natuurtalent, als het erom ging een zieke uit de put te halen en te bemoedigen. Wellicht omdat hij heel goed wist, dat het hemzelf moeilijk viel om zijn gevoelens te tonen en uit te spreken.

Math had een grote liefde voor de natuur, voor bloemen en dieren. Aan de foto’s die hij maakte, kon je zien dat hij met hart en ziel keek. Het wel en wee van katten, kippen en eenden ging hem de laatste jaren in Oirschot echt ter harte. Hij hield van ze. Jammer genoeg heeft zijn veestapel het de laatste winter hard te verduren gehad. Achteraf gezien, een veeg teken!

De operatie waar hij al verschillende jaren met vrees en beven naar uitzag, is hem helaas fataal geworden. Hoe graag zouden wij hem tijdens de bezoekjes in het ziekenhuis niet mee naar huis hebben genomen! Het mocht en kon gewoonweg niet waar zijn, dat de communiteit zonder hem verder moest. Om het in zijn eigen woorden te zeggen: “De Regelaar van boven heeft het anders beschikt”. Moge de Regelaar hem nu een plek geven in een huis dat op de rots van Christus is gebouwd!