Lettergrootte   A A A

broeder Simon

Op 17 juni 2010 overleed in Valkenburg a/d Geul

broeder Simon Straaten

montfortaan

Jozef Hubertus Straaten werd geboren op 31 juli 1916 in Gulpen. Hij kwam in 1946 bij de montfortanen in Meersen. Op 7 oktober 1947 legde hij er zijn eerste geloften af en vijf jaar later in Bunde zijn eeuwige geloften.

Hij had al een vak geleerd, voordat hij intrad, bij zijn vader in de schoenmakerij. In Meerssen verzorgde hij de tuin en het huis. In 1949 werd hij ingelijfd in het lerarenteam van de missievakschool. Toen de opleiding  in 1965 verhuisde naar Zevenaar, bleef Simon in Bunde en werkte er voor het internaat van de kinderbescherming. Twee jaar later verhuisde hij naar Vroenhof, waar hij alles deed wat voor de voet kwam. De laatste jaren had hij meer verzorging nodig, eerst op zijn kamer in het convent en tenslotte in het zorgcentrum, waar hij liefdevol verzorgd werd. Een longontsteking werd hem in korte tijd fataal. Hij overleed op zijn kamer.

Toen Jozef zich aansloot bij de montfortanen, kreeg hij een nieuwe naam: Simon. Wellicht ter herinnering aan Simon de leerlooier, van wie drie keer sprake is in de Handelingen van de Apostelen (9-10). Die naam paste goed bij onze Jozef, want hij was een  bekwame schoenmaker en ging zijn leven lang graag met leer om. Eenmaal ingetreden, leerde hij het vak van smid-bankwerker. Hij was daarin een goede leraar. En nog steeds zijn in montfortaanse huizen werkstukken van zijn hand te vinden.

Toch is de technische bekwaamheid niet het meest opvallende van Simon geweest. Hij was vooral een serieuze en vrome man. In de eerste jaren van zijn religieus leven was hij nog wat scrupuleus en onzeker, maar geleidelijk aan is hij daar bovenuit gegroeid. Net zoals hij met ijver en geduld zijn stotteren te boven is gekomen. Hij heeft veel gebeden en gemediteerd. Aan zijn groot vertrouwen in de nabijheid van God ontleende hij de energie om aan zijn geestelijke ontwikkeling te werken. De verlegenheid, die hem als jongeman kenmerkte, wist hij dan ook om te vormen tot een intense vriendelijkheid. Je voelde je bij hem veilig en onbedreigd. Zoals er wellicht ook niemand is te vinden met wie hij ooit echt ruzie heeft gehad.

Er is in het provinciaal archief nauwelijks correspondentie van hem aanwezig. Eigenlijk maar één echte brief. Daarin zegt hij zich ongelukkig te voelen, omdat hij tegenover iemand een felle afkeer heeft. Dat zat hem erg dwars. Zo wilde hij niet zijn. Dat strookte niet met zijn religieus ideaal. Hij wilde elke mens met eerbied en respect benaderen. Als dat van nature niet lukte, dan moest het maar langs de bovennatuurlijke weg. Zo is hij uitgegroeid tot een man om lief te hebben.

Dat de ouderdom met gebreken komt, heeft Simon  aan den lijve gevoeld. Jarenlang heeft hij rondgelopen met de gevolgen van een mislukte heupoperatie. Eerst met een stok, toen met een rollator, uiteindelijk kwam er een invalidenwagentje aan te pas. Toch kwam hij stilaan steeds meer in de buurt van de leeftijd van zijn vader, die hij levenslang de loef heeft willen afsteken. Helaas komt hij door zijn plotselinge dood anderhalve maand tekort om ook 94 te worden. In de hemel zal hij er hopelijk om kunnen glimlachen.