Lettergrootte   A A A

pater Jo van Osch

in memoriam

Op 26 januari 2017 overleed in Nuth

pater Jo van Osch

montfortaan

 Op 9 mei 1921 werd Johan H.M. van Osch geboren in Maastricht. Hij volgde een opleiding in Maastricht, maar vertrok na twee jaar (1935) naar het kleinseminarie in Schimmert. Na het noviciaat in Meerssen legde hij zijn eerste geloften af op 8 september 1941. Op het einde van het grootseminarie in Oirschot werd hij priester gewijd op 16 maart 1947. Zijn eerste benoeming was als leraar Nederlands in Schimmert. Van 1952 tot 1958 werd hij zelf student Nederlands in Nijmegen en gaf daarnaast les in Schimmert. In 1970 werd hij gekozen als lid van het provinciaal bestuur en werd vicaris, twee jaar in de Haagsche Schouw in Voorschoten en daarna tot 1981 in Oirschot. Van 1981 tot 1994 verzorgde hij vanuit en in Oirschot retraites voor vele ordes en congregaties en was hij plaatsvervangend overste tot de verhuizing van de communiteit in 2011 naar Vroenhof. Na een korte opname in het ziekenhuis ging hij aansterken in zorgcentrum ‘Op de Toren’, waar hij overleed.

Met Jo sterft de oudste confrater van de Nederlandse provincie. Met hem kijken we dankbaar terug op een rijk leven. Velen van ons zullen hem blijven herinneren als een uitstekende leraar Nederlands, die naast de grammatica je vooral leerde genieten van proza en poëzie.

Na meer dan 30 jaar leraarschap wordt Jo de rechterhand van de provinciaal overste. Dat luidt ook de periode in dat hij zich verdiept in het leven en de werken van Montfort. Vanaf 1978 verschijnen van zijn hand in ‘Pro Nostris’ een serie artikeltjes over de stichter. Ze worden in 1982 gebundeld in het boekje ‘Doe open voor Jezus Christus’. In het voorwoord schrijft provinciaal Hub Somers: ‘Deze serie attendeert de lezer op sprankelende wijze op bepaalde facetten van Montforts veelzijdige persoonlijkheid en op de inspiratie waaruit hij leefde en werkte. Jo is de eerste die Cantieken van Montfort in het Nederlands vertaalt. Hij schrijft erover: ‘Montfort heeft weinig behoefte aan het “uitzweten” van individuele gevoeligheidjes. Bij hem is alles op de pastoraal gericht. Volkspoëzie is het, maar dan van een opmerkelijk soort.’

Op pastoraal gericht, dat krijgt bij Jo na 10 jaar bestuurswerk al meer de overhand. In het toenmalige Montfortcentrum in Oirschot en ook daarbuiten verzorgt Jo vele retraites en van menig religieus wordt Jo geestelijk begeleider. Voedsel voor eigen ziel vindt Jo in stilte en meditatie. Tegelijk verdiept hij zich in het leven en de werken van mystici, in het bijzonder in dat van Johannes van het Kruis. Dat doet hem al meer naar binnen keren.

Contemplatief staat Jo in het leven en dat is zo gebleven tot aan zijn dood.

 Een dag voor zijn sterven spreken wij over het heengaan uit dit leven. ‘Ik ben er klaar voor’, vertelt hij, ‘met een gerust hart geef ik mijn leven terug aan de barmhartige God; ik ben dankbaar voor al wat ik heb ontvangen en heb mogen doen, dankbaar voor de aandacht van mijn confraters en de lieve zorg van Wil’. Daarbij kijkt Jo mij aan met een vredige blik. Met een wel gemeend dankjewel nemen we afscheid, niet verwachtend dat dit afscheid een dag later definitief zou worden.

 In Jo verliezen wij een hartelijke meelevende broer, zwager, oom, confrater, vriend, geestelijk begeleider. Intens dankbaar zijn we hem.

Jo schreef niet lang geleden: ‘de laatste benoeming die je krijgt is de opdracht eenvoudigweg een confrater te zijn’. Dat heb je bij ál je benoemingen meer dan waar gemaakt.

 Namens familie en de montfortanen,                                         Valkenburg a/d Geul, 27 januari 2017

 Peter J. Denneman smm

provinciaal overste