Lettergrootte   A A A

pater H. Hameleers

Op 19 februari 2009 overleed in Valkenburg aan de Geul

Harry Hameleers

montfortaan

 

Op 24 juli 1920 werd Harry geboren in Maastricht. Hij trad in bij de montfortanen in 1939 en legde op 8 september 1940 in Meerssen zijn eerste geloften af. Op 17 februari 1946 werd hij priester gewijd door mgr. Mutsaerts in Oirschot. Zijn eerste benoeming was als kapelaan in Leenhof. In 1950 was hij nodig als volksmissionaris met standplaats Egmond aan Zee. Na zes jaar vertrok hij als missionaris naar Malawi. De eerste twee jaren was hij in Blantyre, daarna tot 1965 in Mulanje. Na zijn benoeming als regionale overste van de delegatie in 1965 verhuisde hij naar Nantipwili tot 1972. De volgende twaalf jaar werkte hij in Blantyre en na 'n overgangsjaar in Thyolo werd hij benoemd voor het Pastoral Centre in Nantipwili. In 1990 repatrieerde hij naar Nederland en vond een thuis bij de communiteit van Vroenhof. Toen hij vorig jaar meer verzorging nodig had, verhuisde hij naar het aangrenzende zorgcentrum, waar hij na een kort ziekbed overleed.

Een accurate en zorgzame man... waarschijnlijk is dat het beeld van Harry voor velen van ons. Met een verantwoordelijkheidsgevoel en een rechtschapenheid die even groot waren als zijn rijzige gestalte en de maat van zijn schoenen. En niet te vergeten zijn typische stemgeluid, gekleurd door het melodische dialect van Wolder.

Als het aan Harry zelf had gelegen, was hij het liefst zijn leven lang kapelaan in Leenhof gebleven. Hij stond er dicht bij de mensen, waarbij zijn humor en de kwinkslag in zijn ogen hem goed van pas kwamen. Thuis had hij heel wat leed meegemaakt: de vroege dood van zijn vader en zijn oudste zus. Niemand hoefde hem erop te wijzen, dat het leven niet altijd over rozen gaat. Toen hij benoemd werd in het team van de volksmissionarissen, vroeg het bestuur van de Katholieke Arbeidersbeweging in Leenhof in een lange brief aan de provinciaal om 'de energieke kapelaan' niet bij hen weg te halen: "Nooit heeft ons het heen gaan van een Priester uit ons Rectoraat zoo getroffen als nu." De benoeming ging echter door. Harry nam de ervaring in Leenhof mee als volksmissionaris. Maar ook dat werk duurde niet lang. Met Martin Budé moest hij in Malawi zoiets als een 'itinerant team' gaan vormen. Toch kwam hij al vlug in het gewone pastoraat terecht met alles wat daarbij hoorde, zoals de zorg voor de zieken in het hospitaal van Blantyre. Vlak na het Tweede Vaticaans Concilie werd hij regionale overste. Met wijsheid, mensenkennis en tact heeft hij in die moeilijke jaren leiding gegeven aan zijn confraters. Hoe diep gegrond zijn eigen geloof ook was, hij leefde mee met confraters die zoekers en zwervers waren geworden.

Harry was een gestage werker. Hij had niets met Vrouw Holle, maar in een stug en onverstoorbaar leefritme verrichtte hij de ene klus na de andere. Conform zijn motto: "Gods molen draait langzaam,  maar ze blijft malen". Dat hij de eerste tijd in Malawi niet uit de voeten kon met het Chichewa, vond hij knap lastig. Als een man van het woord wilde hij zich graag precies uitdrukken. Dat lukte aanvankelijk niet, maar ook dat heeft hij met humor gedragen. Een paar jaar geleden, tijdens zijn diamanten priesterfeest, vertelde hij: "Toen ik de inlandse taal wilde leren, begon een zware klus. Het heeft veel geduld gekost, wat blijkt uit het feit dat pas na meer dan dertig jaar jeugdige kroeskopjes van 10 tot 12 jaar, die op de grond rond het altaar zaten, stil naar mijn zondagspreekje bleven luisteren en vragen durfden stellen."

Na zijn pensioen heeft hij in Vroenhof nog heel wat klussen opgeknapt. Hij was er o.a. de nauwgezette huiseconoom, totdat zijn tempo door zijn leeftijd en gezondheid steeds meer wegzakte. Toen hij als enige van zijn generatie in de familie overbleef, wist hij dat zijn leven hier niet lang meer zou duren. Hij had er vrede mee. Vanuit een diep geloof wist hij zich in God geborgen. Nu is hij bezig aan zijn laatste tocht. Hoe lang hij erover doet om de hoogste hemel te bereiken, weten wij niet. Zelf zal hij er wel de tijd voor willen nemen. Moge hij met een hart vol vreugde aankomen in het Vaderhuis en er genieten van de vrede die daar heerst!