Lettergrootte   A A A

pater J. Schrouff

Op 25 december 2009 overleed in Oirschot

pater Jeuf Schrouff

montfortaan

Joseph Gerard Hubert Schrouff werd geboren op 22 januari 1929 in Schaesberg. Hij volgde de middelbare schoolopleiding op Ste Marie in Schimmert. Op 8 september 1951 legde hij in Meerssen zijn eerste geloften af. Voor zijn priesteropleiding ging hij tot 1957 naar het scholastikaat in Oirschot, waar hij op 31 maart 1957 gewijd werd. Aansluitend vertrok hij naar  Rotselaar voor zijn pastoraal-studie. Zijn eerste benoeming was voor Congo, de missiepost  Yabaondo. Van 1959 tot 1965 werkte hij in Opala. Na assistent in Duitsland (Jülich) geweest te zijn, keerde hij terug naar Congo, naar Isangi. Na een nieuwe nare periode daar kwam Jeuf in de bedevaartplaats Marienheide terecht, waar hij tot zijn uittreding in 1972 kapelaan was. Hij trouwde en stichtte een gezin in Berlijn. Na de dood van zijn vrouw maakte hij zijn noviciaat in 1995 en deed hij opnieuw zijn 1e professie op 6 januari 1996. Hij werd een welkome kracht voor het Montfortcentrum ‘Op Weg’ en als econoom voor de communiteit in Oirschot. Deze laatste functie heeft hij vervuld tot aan zijn onverwachte dood in de vroege Kerstmorgen.

In een kranteninterview van 1 december 2001 zei Jeuf: “Al met al is mijn leven tot nu toe een hele ervaring. Ik zou niks gemist willen hebben”. Dat wil niet zeggen dat hij het altijd gemakkelijk heeft gehad. Vanuit zijn aard had hij een zekere rechtlijnigheid en was hij niet gemakkelijk van zijn stuk te brengen. Maar in het leven gebeuren soms zo’n choquerende dingen dat we van de wijs raken en op een ander spoor terechtkomen. Zo raakte Jeuf uit zijn evenwicht door alles wat er in Congo gebeurde met hem, met de confraters en de lokale bevolking tijdens de rebellie van 1964. Hoe heldhaftig hij zich toen ook gedragen heeft, hij kwam getekend uit de strijd. Hij zocht naar warmte en nabijheid die de congregatie hem in die tijd niet kon geven. Heel graag wilde hij priester blijven, maar wist niet hoe hij het een en het ander moest  rijmen. Totdat hij besloot te trouwen met Margot Tiedt. In zijn hart bleef hij pastor, al kon hij daar veel minder uitdrukking aan geven dan hem lief was. Hij was sterk betrokken bij de parochie waarin hij met vrouw en kinderen woonde. Na de dood van Margot gold zijn eerste zorg de kinderen. Toen zij op hun plaats waren, kwam het verlangen naar het priesterschap fel terug. In 1997 kreeg hij toestemming van Rome om weer als priester te werken. Dat was een hele opluchting voor hem. Naast zijn werk voor het Montfort Centrum ging hij vaak op assistentie en was altijd bereid voor te gaan in een viering als er om gevraagd werd.

Jeuf was een orthodoxe man, maar niet conservatief. Hij had genoeg meegemaakt om voor van alles en nog wat begrip te hebben. Wij leven op aarde nu eenmaal nog niet in de hemel. We proberen het wel even goed te doen als daar, maar dat kan hier niet altijd. De idealen van het Evangelie en van de Kerk zijn mooi en goed, en we mogen er niet aan morrelen.

Maar er komen meer dan eens situaties voor, waarin we verder moeten met scheve schaatsen. Het gaat dan min of meer op de manier waarop Jeuf Nederlands en Duits sprak: een mengelmoes van het een en het ander, maar goed te volgen voor wie een beetje moeite deed.

Naast de zorg voor zijn kinderen, was hij de laatste jaren bezig met de toekomst van de Oirschotse communiteit. Hij had graag mensen om zich heen. Al was hij geen grote prater, toch deed het hem goed in een vertrouwde omgeving te leven. Hij wilde niet alleen wonen. Het is allemaal heel anders gegaan als hij en wij dachten. De kerstnacht, de nacht van de geboorte, is voor hem de nacht van de dood geworden. Enkele uren eerder had hij in de kapel voorgelezen uit Jesaja over licht in de duisternis. Moge de Heer van de hemelse machten hem voorgoed opnemen in dat schitterende licht!