Lettergrootte   A A A

pater Joep Van Lier

Op 1 maart 2011 overleed in Sintang (Indonesië)

pater Joep van Lier

montfortaan
 

Josef Arnold van Lier werd geboren op 13 december 1937 in Roggel. Hij kwam in 1950 naar Ste Marie in Schimmert. Op 8 september 1959 legde hij zijn eerste geloften af in Meerssen en op 27 maart 1965 werd hij in Oirschot priester gewijd. Hij werd benoemd voor Indonesië en vertrok naar Yogyakarta op Java, voor een eerste oriëntatie. Daarna ging hij naar de montfortaanse missie in Borneo. Van 1966 tot 1978 was Joep pastor in Sedjiram en in Putussibau. In 1978 werd hij pastor van de kathedraal van Sintang, vicaris-generaal en hoofd van de sociale dienst van het bisdom. In ‘85 werd hij diocesaan econoom. In 1990 volgde een sabbat-jaar in Jakarta en daarna was hij pastor in Cimahi en Bandung tot hij in 1998 terugkeerde naar Sintang, als huisoverste van Biara Montfort.

Joep was er trots op, toen hij na zijn priesterwijding benoemd werd voor de missie in Indonesië. Een benoeming naar zijn hart! Met de wind van het Tweede Vaticaans Concilie in de rug, vertrok hij om in naam van Christus deel te nemen aan de vreugde en de hoop, het verdriet en de angst van de Dajaks in Borneo. Niet vanuit een hoge toren of als een dogmatische betweter, maar als een zaaier van de Bijbelse boodschap over Gods nabijheid aan mensen in lief en leed. Op het grootseminarie had Joep het soms moeilijk gehad met filosofische en theologische speculaties. De directe taal van de Bijbel lag hem beter. Met Bijbelse catechese is hij altijd bezig gebleven. Daaraan had hij zijn hart verpand en daarover had hij het de laatste keren dat hij in  Nederland op vakantie was.

Zijn hart en zijn leven lagen in Indonesië. Een paar jaar geleden, toen Joep op vakantie was in het gastvrije gezin van zijn zus Mia en zijn zwager Lei Geenen in Roggel, vroeg ik hem of hij niet naar Nederland wilde terugkomen. Hij ging daar nauwelijks op in. Hoe zou hij hier zijn draai kunnen vinden? Zijn interesse in  ontwikkelingen in de Nederlandse kerk ging gepaard met een zekere scepsis: “waarom doen jullie dit en dat eigenlijk?” Nee, hij voelde zich veel meer thuis in de cultuur, de omgangsvormen, het klimaat en de kerk van Indonesië, ook al was hij één van de laatste oude Nederlanders te midden van een grote groep Indonesische montfortanen. Dat gaf wel eens spanningen, maar daar tilde Joep terecht of onterecht niet zo aan.

Conform de montfortaanse traditie stond Joep dicht bij de mensen, met aandacht voor de kleine man en met gevoel voor rechtvaardigheid, ook als zijn standpunten gevolgen hadden voor zijn eigen leven en voor zijn positie. Hij kon lang vasthouden aan een eenmaal ingenomen mening en liet zich niet als een zacht eitje behandelen. Dat heeft hem vooral in de jaren van Mgr. Doera het nodige kruim gekost. Op bepaalde momenten zette hij alle diplomatieke overwegingen aan de kant en liet hij zich leiden door de oproep van Paulus: “Dring aan, te pas en te onpas” (2 Timoteüs 4,2). Dat de apostel het ook had over geduld, lag hem soms minder.

Joep is plotseling gestorven, van het ene moment op het andere. Toch was hij erop voorbereid, want hij was de laatste tijd opvallend bezig met sterfelijkheid en hoop. Toen hij vorig jaar op vakantie was en wij samenkwamen als klasgenoten van vroeger, vroeg hij naar een boek over de dood. Moge hij nu, in het licht van God, een intense ervaring rijker zijn!