Lettergrootte   A A A

pater Voncken

Op 4 oktober 2015 overleed in Voerendaal

Charles Voncken

montfortaan


Op 5 juni 1932 werd Charles als Nederlander geboren in Genk, België. Hij kwam naar het montfortaans kleinseminarie in Schimmert aan het eind van de oorlog in 1945. In D’Hoppe, België, legde hij na een jaar noviciaat zijn eerste geloften op 8 september 1952 af . Na de jaren op het grootseminarie in Oirschot werd hij op 16 maart 1958 priester gewijd. Vervolgens kreeg hij opdracht in Rome kerkelijk recht te gaan studeren, wat hij in vier jaar afrondde, waarna hij terugkeerde naar het grootseminarie in Oirschot als professor.  Al gauw (1966) volgde een benoeming voor de Kerkelijke Rechtbank in ‘s-Hertogenbosch, waar hij tot 2005 gewerkt heeft, vanaf 1981 als Officiaal. Tussendoor was hij overste van het scholastikaat, novicemeester en assistent-overste. In 1986 werd in de ‘nieuwbouw’ van het klooster in Oirschot gestart met het Montfort Centrum, een bezinningscentrum. Charles werd benoemd tot coördinator tot aan de sluiting in 2004.  In 1993 werd hij gekozen tot provinciaal overste van de Nederlandse provincie. In 2003 werd hij drie jaar overste van de communiteit in Oirschot. Door de ziekte Parkinson moest hij steeds meer kracht inleveren tot zijn overlijden in het zorgcentrum ‘t Brook.

‘De Leeuw van Vlaanderen’, zo werd Charles genoemd in de jaren op het seminarie. Als voetballer was hij fanatiek, oersterk en nergens bang voor. Dat karakteriseert hem, ook in latere jaren, al kreeg hij steeds meer een Nederlandse mentaliteit. Hij antwoordt de toenmalige provinciaal overste, die hem vroeg of hij de Belgische confraters wilde leiden: ‘Ik heb de Nederlandse nationaliteit en de Nederlandse mentaliteit.’
Charles voelde zich thuis in de tijd na het Vaticaans Concilie II. De liturgie in Nederlandse taal, de liederen van Huub Oosterhuis, hij werd er door geraakt. En zoals hij voetbalde in zijn seminarietijd, zo enthousiast ging hij aan de slag met de vernieuwingen.
Vanwege kerkelijk recht werd hij veel om advies gevraagd door de religieuze wereld als lid van de Kommissie Kerkrechtelijke Aangelegenheden Religieuzen (KAR), maar ook binnen de eigen congregatie. Dankzij hem zijn de statuten en constituties bij de tijd gebracht in ‘Montfortaan Vandaag’.
 In de jaren zestig traden veel studenten, jonge broeders en priesters uit. Charles heeft ook daarin een grote rol gespeeld.

Charles zei altijd:‘Toen we de ruimte hadden, hadden we geen mensen meer.’ De nieuwbouw, zoals de aanbouw aan het klooster in Oirschot altijd is blijven heten, was leeg. De zusters van het Cenakel startten er een bezinningscentrum totdat ze de sluiting ervan aankondigden in 1984. In 1986 namen de montfortanen het over. Charles regelde een sobere inrichting, want: ‘onze religie is menselijk, warm en huiselijk soms. Dat moet ook uit de inrichting van je bezinningshuis blijken.... We moeten op een pastorale wijze opstaan voor de eerlijk zoekende mens van vandaag.’ Tot 2004 heeft hij er, samen met zuster Ancilla, broeder Richard, zusters van de Assumptie, dochters der Wijsheid en Franciscanessen vorm aan gegeven met tomeloze energie.

Zijn taak als officiaal vervulde hij plichtsgetrouw. De echtparen die vroegen om een kerkelijke scheiding van hun huwelijk heeft hij met zorg begeleid, waarbij hij de regels van
de wet met barmhartigheid hanteerde. Hij kon zich vinden in de strijd van Jezus tegen de Farizeeën. Het ging hem vooral om de mens achter het verhaal.

Hij reisde de wereld over met een cursus management. Een andere taal schrok hem niet af, in tegendeel, tijdens een het boodschappen doen draaide hij een bandje met Spaanse les! In 1993 werd hij ook nog gekozen als provinciaal overste van de Nederlandse provincie. Hij deed het er allemaal bij. Dat deze energieke man uiteindelijk geveld werd door de ziekte Parkinson is een vreselijke slag voor hem geweest. Hij heeft er tot op het laatst tegen gevochten. Het ergste was dat hij zich niet meer kon uiten. Zijn spraak was aangetast. Dat moet een hel geweest zijn voor hem, hij had immers altijd zijn woordje klaar en vaak ook nog met een kwinkslag. Uiteindelijk is deze leeuw van Vlaanderen geveld. We geloven dat hij eindelijk de rust gevonden heeft, die hij zijn leven lang gezocht heeft. De rust bij Zijn God, aan wie hij zijn leven heeft toegewijd.

Op donderdag 8 oktober 2015 om 10.30 uur nemen we afscheid van Charles Voncken in de St. Remigiuskerk in Schimmert. Tot 10.15 uur is hij opgebaard achter in de kerk. Aansluitend aan de afscheidsviering begraven we hem op het kloosterkerkhof Op de Bies.
Woensdagavond 7 oktober is om 17.30 uur een avondwake in de kloosterkapel, Vroenhof 87, Valkenburg a/d Geul.

5 oktober 2015
namens familie Voncken en de montfortanen,

Simon Kuijten smm, vice-provinciaal